Πέμπτη, 4 Οκτωβρίου 2018

ROQUE DALTON, 10 ΠΟΙΗΜΑΤΑ



ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΣΤΑΥΡΟΣ ΓΚΙΡΓΚΕΝΗΣ

10 ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ROQUE DALTON
(EL SALVADOR, 1935-1975)

1.ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ

Στο όνομα όσων πλένουν τα ενδύματα άλλων
(και διώχνουν απ’ τ’ ασπρόρουχα  τη βρώμα των άλλων)

Στο όνομα όσων φροντίζουν τα ξένα παιδιά
(και πωλούν την εργατική τους δύναμη
με τη μορφή μητρικής αγάπης και ταπείνωσης)

Στο όνομα όσων κατοικούν σε ξένο διαμέρισμα
(που δεν είναι πλέον φιλική κοιλιά αλλά τάφος ή φυλακή)

Στο όνομα όσων τρώνε ξένες κόρες ψωμιού
(και ακόμη τις μασούν με το συναίσθημα του κλέφτη)

Στο όνομα όσων ζουν σε μια ξένη χώρα
(τα σπίτια και τα εργοστάσια και τα καταστήματα
και οι δρόμοι και οι πόλεις και τα χωριά
και τα ποτάμια και οι λίμνες και τα ηφαίστεια και τα βουνά
είναι πάντα των άλλων
και γι’ αυτό είναι εκεί η αστυνομία και η φρουρά
φυλάγοντάς τα εναντίον μας)

Στο όνομα εκείνων που το μόνο που έχουν
είναι πείνα εκμετάλλευση αρρώστιες
δίψα για δικαιοσύνη και νερό
διώξεις καταδίκες
μοναξιά εγκατάλειψη καταπίεση θάνατος

Εγώ κατηγορώ την ιδιωτική ιδιοκτησία
ότι μας στερεί τα πάντα

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2018

FERNANDO DE VILLENA -5 ΠΟΙΗΜΑΤΑ



(ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: ΣΤΑΥΡΟΣ ΓΚΙΡΓΚΕΝΗΣ)

CARIÁTIDES DEL ERECTIÓN

            No nos gusta el latir de este museo;
sus muros de hormigón son insufribles,
tanto como los trajes uniformes
de quienes lo custodian.
¡Demasiado perfecto
y en miras al negocio!

            Definitivamente no nos gusta
su pretendida perfección ridícula
y, desde luego, odiamos
esos rayos de láser
con los que nos despojan
de la digna apariencia
que nos dieron los siglos.

            Queremos presidir desde la Acrópolis,
como siempre lo hicimos,
el paso de las gentes.
Añoramos el cielo azul de Atenas,
sus noches misteriosas
y el olor de la lluvia
que a veces nos llegaba racheada.

Escuchad nuestras voces
aunque tanto semejen el silencio.
¡No queremos seguir en este sitio!
Nos hiere la nostalgia de la vida.

ΚΑΡΥΑΤΙΔΕΣ ΤΟΥ ΕΡΕΧΘΕΙΟΥ

Δεν μας αρέσει ο ρυθμός αυτού του μουσείου.
οι τσιμεντένιοι του τοίχοι είναι ανυπόφοροι,
όσο και οι ομοιόμορφες στολές
εκείνων που το φυλάγουν.
Υπέρμετρα τέλειο
και με το βλέμμα στην επιχείρηση!

Σίγουρα δεν μας αρέσει
η προσποιητή γελοία του τελειότητα
και, φυσικά, μισούμε
αυτές τις ακτίνες λέιζερ
με τις οποίες μας αφαιρούν
την αξιοπρεπή εμφάνιση
που μας έδωσαν οι αιώνες.

Θέλουμε να διευθύνουμε από την Ακρόπολη,
όπως πάντα το κάναμε,
το πέρασμα των ανθρώπων.
Λαχταρούμε τον γαλάζιο ουρανό της Αθήνας,
τις μυστηριώδεις νύχτες της
και τη μυρωδιά της βροχής
που μερικές φορές μας ερχόταν ραγδαία.

Ακούστε τις φωνές μας
αν και τόσο μοιάζουν με τη σιωπή.
Δεν θέλουμε να συνεχίσουμε σ’ αυτόν τον τόπο!
Μας πληγώνει η νοσταλγία της ζωής.

Πέμπτη, 27 Σεπτεμβρίου 2018

James Patrick Kelly, "Γιατί τα σχολικά λεωφορεία είναι κίτρινα"




[Μετάφραση: Σταύρος Γκιργκένης, 26-9-2018]

Στην αρχή όλοι πήγαιναν στο σχολείο το βράδυ.
Το πρώτο κουδούνι χτυπούσε στις 10 μετά μεσημβρίας και τα παιδιά έμεναν στην τάξη ως τα μεσάνυχτα, όταν όλοι πήγαιναν στην τραπεζαρία για φαγητό. Το φαγητό της καφετέριας δεν φαινόταν στ’ αλήθεια και τόσο κακό κάτω απ’ τα φώτα.
Για ένα διάστημα το σχολείο μας εδώ στην πόλη λειτουργούσε τις νύχτες με φακούς και η κυρία Πέρκινς έσβηνε όλα τα φώτα στην καφετέρια και τα παιδιά έτρωγαν υπό το φως των φακών. Ωστόσο αυτό τελείωσε, όταν οι κυρίες που ετοίμαζαν το γεύμα μας διαμαρτυρήθηκαν για το χάος. Μετά το γεύμα υπήρχε διάλειμμα, αλλά καθώς κανένας από τους γονείς των παιδιών δεν τους επέτρεπε να παίζουν έξω στη μέση της νύχτας, το διάλειμμα δεν ήταν και πολύ διασκεδαστικό. Ως επί το πλείστον τα παιδιά κάθονταν απλώς στην αίθουσα και έπαιζαν χαρτιά ή ζωγράφιζαν στα σημειωματάριά τους ή μετρούσαν τα πλακάκια στο πάτωμα. Μετά το διάλειμμα, όλοι επέστρεφαν στην τάξη. Τα λεωφορεία έρχονταν στις 3 και 30 το πρωί. Τα περισσότερα από αυτά ήταν μαύρα, αν και μερικά ήταν σκούρα μπλε ή μπορντό με καφέ βούλες. Έπρεπε να κοιτάξεις πραγματικά επίμονα για να τα δεις. Τα παιδιά συνήθως έφταναν στο σπίτι με την ανατολή του ηλίου για ένα ωραίο πρωινό με χάμπουργκερ ή πίτσα ή ίσως κοτομπουκιές.

Κυριακή, 5 Αυγούστου 2018

9 ΝΑΝΑΡΙΣΜΑΤΑ


Ι

Ήταν ένας γέρος κ' είχεν ένα πετεινό,
που λάλει και ξύπνα το μαύρο το γέρο.
Ήλθε μία γάτα κ' έφαγε τον πετεινό,
που λάλει και ξύπνα το μαύρο το γέρο.
Κ' ήλθε μία αλωπού κ' έφαγε την γάτα,
πούφαγε τον πετεινό,
που λάλει και ξύπνα το μαύρο το γέρο.
Κ' ήλθεν ένας λύκος, κ' έφαγε την αλωπού,
πούφαγε την γάτα,
πούφαγε τον πετεινό,
που λάλει και ξύπνα το μαύρο το γέρο.
Κ' ήλθεν ένας λέων κ' έφαγε τον λύκον,
πούφαγε την αλωπούν,
πούφαγε την γάτα,
πούφαγε τον πετεινό,
που λάλει και ξύπνα το μαύρο το γέρο.
Κ' ήλθεν ένας ποταμός, πήρε τον λέοντα,
πούφαγε τον λύκον,
πούφαγε την αλωπού,
πούφαγε τον πετεινό,
που λάλει και ξύπνα το μαύρο το γέρο.

Σάββατο, 14 Ιουλίου 2018

ΑΝΤΟΝΕΛΑ ΑΝΕΝΤΑ (ANTONELLA ANEDDA) -8 ΠΟΙΗΜΑΤΑ



Μετάφραση: Σταύρος Γκιργκένης
Traduzione: Stavros Girgenis

IN UNA STESSA TERRA

Se ho scritto è per pensiero
perché ero in pensiero per la vita
per gli esseri felici
stretti nell’ombra della sera
per la sera che di colpo crollava sulle nuche.
Scrivevo per la pietà del buio
per ogni creatura che indietreggia
con la schiena premuta a una ringhiera
per l’attesa marina – senza grido – infinita.
Scrivi, dico a me stessa
e scrivo io per avanzare più sola nell’enigma
perché gli occhi mi allarmano
e mio è il silenzio dei passi, mia la luce deserta
– da brughiera –
sulla terra del viale.
Scrivi perché nulla è difeso e la parola bosco
trema più fragile del bosco, senza rami né uccelli
perché solo il coraggio può scavare
in alto la pazienza
fino a togliere peso
al peso nero del prato.

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΓΗ

Αν έγραψα, είναι από ανησυχία,
γιατί ανησυχούσα για τη ζωή
για τα χαρούμενα όντα,
τα στριμωγμένα στον ίσκιο του δειλινού,
για το δειλινό που κατέρρευσε ξαφνικά στον αυχένα.
Έγραψα για την ευσέβεια του σκότους
για κάθε πλάσμα που οπισθοχώρησε
με την πλάτη πιεσμένη σ’ ένα κιγκλίδωμα
για τη θαλάσσια αναμονή -δίχως κραυγή-, την άπειρη.
Γράφε, λέω στον εαυτό μου,
και γράφω για να προχωρήσω πιο μόνη στο αίνιγμα
γιατί τα μάτια με συνεγείρουν
και δική μου είναι η σιωπή των βημάτων, δικό μου το έρημο φως
-από χέρσο τόπο-
στη γη της λεωφόρου.
Γράφε, γιατί δεν προστατεύεται τίποτα και η λέξη δάσος
τρέμει πιο εύθραυστη από το δάσος, δίχως κλαδιά ή πουλιά,
γιατί μόνο το θάρρος μπορεί να σκάψει
ψηλά την υπομονή
μέχρι να αφαιρέσει βάρος
από το μαύρο βάρος του λιβαδιού.

ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ