Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

JOSE ANTONIO MORENO JURADO, 4 ΠΟΙΗΜΑΤΑ


[Μετάφραση: Σταύρος Γκιργκένης, Θεσσαλονίκη, Νοέμβριος 2017]

Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ ΣΤΟ ΤΕΙΧΟΣ

Πηγαινοέρχομαι τώρα * -μπροστά απ’ την τραχιά του χρόνου φωνή- * τις πολεμίστρες που καλύπτουν τα τείχη * τα αιώνια * κι απ’ τη μια κι απ’ την άλλη πλευρά * σαν εκείνον που περιμένει να ξυπνήσει απ’ το πιο παράλογο όνειρο

Ο εχθρός έχει διατρήσει το τείχος * με κακόβουλες τεχνικές * απ’ τη γη και τη θάλασσα * μας διώχνουν με τα δάχτυλα του μίσους πάνω στο στόμα * για το κακό της Αυτοκρατορίας της Ανατολής και * γιατί όχι * της Δύσης

Τα μάτια μου ακινητούν * -χωρίς να μπορούν να τον αποφύγουν- * στον δίχως τέλος τρούλο * -υπερήφανο και στερεό- * της Αγίας Σοφίας * για τελευταία φορά, * οχυρό της αγάπης και δόρυ των Ελλήνων μέχρι τα σύννεφα

Κανένας δεν άδει * ορθός * τον Ύμνο της χάριτος * σβήνουν, στο βάθος, της αρχαίας λειτουργίας οι ψίθυροι

Τα μάτια μου που ακόμα κοιτούν * πολύ πέρα απ’ το φως * και την ίδια την πραγματικότητα * υψώνουν την προσευχή του Ρωμανού * όπως σε εποχές ειρήνης και νικών
                   
«Χαρε, χρωτς το μο θεραπεία,
χαρε, ψυχς τς μς σωτηρία. 
Χαρε, Νύμφη νύμφευτε».

Τα πτώματα του Βοσπόρου * πλέουν μεταξύ των δύο πλευρών * πλήθος * και δεν μπορώ να ξεκρίνω το νερό απ’ το αίμα * μήτε το βαθύ κόκκινο απ’ το διαφανές

Δεν αισθάνομαι πλέον τα χέρια * ούτε το σπαθί * τα χείλη είναι ο κρατήρας ενός αόρατου πυρετού * ενώ σκαρφαλώνει στα μαλλιά μου * ξερή * των γενεών η χιλιόχρονη σκόνη

Απλώς ζητώ * -από όποιον μπορεί να το δώσει- * κανένας να μην καταστρέψει τον Άγιο Σωτήρα στη Χώρα * και η ευλάβεια να σεβαστεί την καμπύλη και τη ζωγραφιά, * τα τείχη του μελιού που στηρίζουν την ψυχή των αιώνων

Νιώθω πως με γκρέμισαν από το τείχος στο έδαφος * όλα έχουν τελειώσει * ο τελευταίος Βυζαντινός * τα μέλη μου είναι διάσπαρτα παντού * ο τελευταίος * ο λογισμός μου σβήνει * κρυμμένος ανάμεσα σε πτώματα χωρίς όνομα

Ο τελευταίος των Ελλήνων * έχει ήδη πέσει * για πάντα * η σκέψη * η μεγαλειότητα της ισορροπίας, * ενώ εγώ επιλέγω * την τελευταία * χειρονομία μου προς το θάνατο.

CONSTANTINO PALEÓLOGO EN LA MURALLA

 Recorro ahora   *   frente a la ronca voz del tiempo   *   las almenas que cubren las murallas   *   eternas   *   a uno y otro lado   *   como quien espera despertarse del más absurdo sueño  

ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ