Τετάρτη, 6 Ιουλίου 2016

ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΟΡΦΕΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΥΡΥΔΙΚΗ


MARGARET ATWOOD
ΕΥΡΥΔΙΚΗ
Εκείνος είναι εδώ και κατέβηκε να ψάξει για σένα.
Είναι το τραγούδι που πίσω σε καλεί,
ένα τραγούδι χαράς και πόνου
εξίσου: μια υπόσχεση
ότι τα πράγματα θα είναι αλλιώτικα εκεί πάνω
απ’ ό,τι την τελευταία φορά.
Θα προτιμούσες να συνεχίσεις να μην νιώθεις τίποτα:
κενότητα, σιωπή, αυτήν την ειρήνη που λιμνάζει
στα βάθη της θάλασσας και είναι πιο εύκολη
απ’ τη βοή και τη σάρκα της επιφάνειας.
Συνήθισες αυτούς τους μουντούς, χλωμούς διαδρόμους,
συνήθισες τον βασιλιά
που αμίλητος περνάει στο πλάι σου.
Ο άλλος είναι διαφορετικός
και σχεδόν τον θυμάσαι.
Λέει πως σου τραγουδά
γιατί σ’ αγαπά
όμως όχι όπως είσαι τώρα:
τόσο παγωμένη κι ελάχιστη, κινούμενη κι ακίνητη
μαζί, σαν λευκή κουρτίνα που κυματίζει
καθώς φυσά το ρεύμα από μισάνοιχτο παράθυρο,
δίπλα σε μια καρέκλα που πάνω της δεν κάθεται κανείς.

EURYDICE 
He is here, come down to look for you.
It is the song that calls you back,
A song of joy and suffering
Equally:  a promise:
That things will be different up there
Than they were the last time. 
You would rather have gone on feeling nothing, 
Emptiness and silence; this stagnant peace
Of the deepest sea, which is easier
Than the noise and flesh of the surface. 
You are used to these blanched dim corridors,
You are used to the king
Who passes you without speaking. 
The other one is different
And you almost remember him.
He says he is singing to you Because he loves you, 
Not as you are now,
So chilled and minimal: moving and still
Both, like a white curtain blowing
In the draft from a half-opened window
Beside a chair on which nobody sits. 
  

ROBERT BROWNING  
Η ΕΥΡΥΔΙΚΗ ΣΤΟΝ ΟΡΦΕΑ
Δώσε σ’ εμένα το στόμα, τα μάτια, το μέτωπο!
Άφησέ τα και πάλι να με ρουφήξουν! Ένα βλέμμα σου τώρα
θα με τυλίξει για πάντα, να μην βγω
έξω απ’ το φως του, αν και το σκότος κείται πιο πέρα:
κράτησέ με ξανά ασφαλή με τα δεσμά
ενός αθάνατου βλέμματος! Κι όλη τη θλίψη που υπήρξε
την ξεχνώ∙ κι όλο τον τρόμο που μπορεί να υπάρξει
τον αψηφώ - παρελθόν κανένα δεν είναι δικό μου, μέλλον κανένα: κοίταξέ με!

EURYDICE TO ORPHEUS 
But give them me, the mouth, the eyes, the brow!
Let them once more absorb me!  One look now
Will lap me round for ever, not to pass
Out of its light, though darkness lies beyond:
Hold me but safe again within the bond
Of one immortal look!  All woe that was,
Forgotten, and all terror that may be,
Defied—no past is mine, no future:  look at me!