Σάββατο, 11 Ιανουαρίου 2014

Μαρία Τσιακάλου, Ο Φίλιππος


O  Φίλιππος

Ο Φίλιππος χθες θαρρώ ήτο πιο νέος

μ’ άλλο χρώμα στα μάτια

με γκρίζους κροτάφους

σε τόνο ίσως πιο ασημί.

Σήμερα ο πορφυρός χιτών του

πιο υδάτινο ύφος θε να ‘χει,

δεν ξέρω, ένα μοιραίο φωτίδιο

μακεδονικό.


Ο Αλέξανδρος πάλι δεμένος

στ’ άτι του προχωρεί

αξιώνοντας το χώμα να δαμάσει,

να  τιθασεύσει τους νεκρούς

μήπως και χτυπηθούν συνάμα.

Κι εκεί σιμά, όπ’ ανθεί

η φωτεινή Αλεξάνδρεια,

σ’ αριστειακό επιτάφιο, του πλέκουν

εγκωμιαστικό παράπονο,

πομπή αποθανόντος γέρακος.

Στημένο είν’ ακόμη το κοντάρι.

Το αίμα φέγγει χλωμό

στο λαβωμέν’ οντίδιο.