Οι δελφικές τελετές "Ηρωίς" και "Χάριλα" (από τη Μυθική Αναζήτηση)

     

Η ελληνική λέξη ἡρωίς, η ηρωίδα, αποτελεί το θηλυκό τύπο της λέξης ἥρως (ήρωας). Με το όνομα Ηρωίς και Χάριλα ήταν γνωστές δελφικές γιορτές του διονυσιακού κύκλου. Στην αρχαιότητα με το όνομα Ηρωίς ονομάζονταν οι  γυναικείες μυστηριακές εορτές των θυιάδων ιερειών των Δελφών, αλλά ίσως και των θρησκευτικών κέντρων της Λέρνης και της Τροιζήνος, προς τιμήν του αφυπνιζόμενου θεού Διόνυσου (Ήρωας Θεός) και της θεομήτορος Σεμέλης... Οι τελετές γιορτάζονταν κάθε οκτώ χρόνια, σε  ανάμνηση της επανόδου της Σεμέλης, μητέρας του θεού, από τον Άδη. Θεωρούνταν ως μια  βακχική μυστικιστική εορτή που τελούνταν κατά την περίοδο του χειμώνα στους Δελφούς. Τα λεγόμενα στην εορτή αυτή τα γνώριζαν μόνο οι γυναίκες που συμμετείχαν. Στη γιορτή της Ηρωίδος έπαιρναν μέρος μόνο οι Θυιάδες και το περιεχόμενο των δρώμενων ήταν η αναγωγή της Σεμέλης, μητρός του Διονύσου, από τον Άδη στο πάνω κόσμο, δηλαδή την επαναφορά της από τον θάνατο στη ζωή. μια αναγωγή που σύμφωνα με την παράδοση έγινε από τον ίδιο το Διόνυσο και την οδήγησε στον Όλυμπο με το όνομα Θυώνη.
    Χάριλα καλούνταν καθαρτικές και γονιμικές τελετές στους Δελφούς, οι οποίες γιορταζόταν επίσης κάθε οκτώ χρόνια. Σχετίζονταν με την αναγέννηση της φύσης. Κατά τη διάρκεια της γιορτής μαστίγωναν μια κούκλα, την κρεμούσαν και τέλος την έθαβαν με μια θηλιά στο λαιμό. Η Χάριλα ήταν σύμφωνα με την παράδοση ένα φτωχό και ορφανό κορίτσι. Σε εποχή λιμού πήγε στο βασιλιά των Δελφών να παρακαλέσει για τροφή. Εκείνος την έδιωξε κτυπώντας την στο πρόσωπο με το σανδάλι του. Μετά από αυτό το κορίτσι πήγε και κρεμάστηκε από την ντροπή του. Καθώς ο λιμός συνεχιζόταν και απλώθηκε στη χώρα αρρώστια, το μαντείο διέταξε τους Δελφούς να εξιλεώσουν τον άδικο θάνατο της Χάριλας. Αφού βρήκαν το πτώμα, τέλεσαν μία θυσία καθαρμού, την οποία τελούσαν μετά κάθε οχτώ χρόνια  (ο Πλούταρχος μιλά για ενναετηρίδα)
        Σύμφωνα με το τυπικό της αναπαράστασης, ο κορυφαίος θρησκευτικός αξιωματούχος υπεδύετο τον Βασιλιά και στεκόταν μπροστά από το πλήθος, μοιράζοντας κριθάρι και λαχανικά σε πολίτες και ξένους. Τότε έφερναν ένα ομοίωμα της Χάριλας και αφού το άγγιζαν όλοι, ο Βασιλιάς το μαστίγωνε με το σανδάλι του. Κατόπιν η κορυφαία Ιέρεια των Θυιάδων έπαιρνε το ομοίωμα και το πήγαινε σε μια ρεματιά. Εκεί, αφού του έδεναν ένα σκοινί γύρω από το λαιμό του, το έθαβαν στο σημείο που είχαν θάψει και τη Χάριλα.

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

H ερωτική κατάρα από την Πέλλα: το πρώτο κείμενο της μακεδονικής διαλέκτου που ήρθε στο φως

Ορισμοί του Ερμή του Τρισμέγιστου στον Ασκληπιό: μετάφραση, σχολιασμός και ερμηνεία ολόκληρης της πραγματείας

Το μυστήριο της πινακίδας του Δισπηλιού

Τι σήμαινε το όνομα του Αχιλλέα;

Ο χάλκινος 3ος ναός του Απόλλωνα στους Δελφούς και η εξαφάνισή του