Σάββατο, 7 Ιουνίου 2014

Mαρία Τσιακάλου, Εσύ




Εσύ

Πριν να προλάβω να σε δω,
εκεί κοντά μου σ’ έκρυψα
εσύ,
ένα κουράγιο αντίστοιχο,
συμπαραστάτης του Θεού,
συντρόφι της διχόνοιας μου,
ταίρι του Νέρωνά μου.

Τι άδω σοι;
Εσύ.

Μόνο το μέτωπό σου
να το κοιτάζω αφήνομαι
και δυο ζωές μ’ αναζητούν
εσύ.
Το αίμα μου σταγόνα σεληνιακή
στερνό κεχριμπαρένιο στρώμα.
Το φως επιστροφή
στη διαμαντένια ραψωδία του είδους σου.
Εσύ.
Ανοιγόκλεισα μάτια
στο ημίφως ίσως του δέους
κι όμως ψηλά μια ρωγμή
εσύ.

Έφυγα κι επανέρχομαι.
Στο δρόμο φωτιές
κι εσύ:
μια ειρήνη.


You

Before I could see you,
there, close to me I hid you.
You,
a corresponding courage,
a God’s assistant,
a partner of my discord,
a mate of my Nero.

What do I sing to you?
You.

I let myself looking only your forehead
and two lives are seeking me.
You.
My blood is a lunar drop,
a  vanishing amber layer.
The light is a return
to the diamond rhapsody of your kind.
You.
I blinked in the dim light of awe.
Yet, up there I saw a crack:
you.

I left and I come back.
All over the way fires are burning,
and you:

a peace.